Bir zamanlar, yemyeşil ağaçlarla çevrili geniş bir ormanda birçok hayvan birlikte yaşarmış. Bu ormanda tavşanlar, sincaplar, geyikler, kaplumbağalar ve kuşlar dostça günlerini geçirirmiş. Ormanın en kurnaz hayvanı ise tilkiymiş. Tilki, zekâsına çok güvenir, diğer hayvanların ilgisini çekmekten hoşlanırmış. Bir gün sabah erkenden ormanın meydanına gelmiş ve heyecanla bağırmış: “Harika bir hazine buldum!”
Hayvanlar merakla tilkinin etrafında toplanmış. Tavşan, “Nasıl bir hazine buldun?” diye sormuş. Tilki gururla kuyruğunu sallamış ve, “Bu sıradan bir hazine değil. O kadar değerli ki görünmez.” demiş. Hayvanlar birbirlerine şaşkınlıkla bakmış. Sincap, “Görünmez bir hazine mi olur?” diye sormuş. Tilki ise kendinden emin bir şekilde, “Elbette olur. Ben onu kendi gözlerimle gördüm.” diye cevap vermiş.
Bu sözler kısa sürede bütün ormana yayılmış. Bazı hayvanlar tilkiye hemen inanmış. Özellikle genç tavşanlar ve serçeler, görünmez hazinenin çok özel bir şey olduğunu düşünmüş. Ancak yaşlı kaplumbağa ve bilge baykuş daha dikkatli davranmış. Kaplumbağa, “Bir şeyin var olduğuna inanmak için onu görmemiz ya da kanıtını bulmamız gerekir.” demiş. Baykuş da başını sallayarak, “Bilgelik, duyduğumuz her söze hemen inanmamaktır.” diye eklemiş.
Ertesi gün tilki, hayvanları ormanın derinliklerine götürmüş. Büyük bir kayanın önünde durmuş ve, “İşte görünmez hazine burada saklı.” demiş. Hayvanlar heyecanla etrafa bakınmış ama hiçbir şey görememiş. Geyik, “Ben hiçbir şey göremiyorum.” demiş. Tilki hemen karşılık vermiş: “Çünkü bu hazine sadece çok zeki olanların görebileceği kadar özeldir.”
Bu sözler üzerine bazı hayvanlar sessizleşmiş. Kimse aptal görünmek istemiyormuş. Tavşanlardan biri, “Sanırım ben biraz parıltı görüyorum.” demiş. Ardından başka bir tavşan da aynı şeyi söylediğini iddia etmiş. Oysa gerçekte hiçbir şey görmüyorlarmış. Sadece diğerlerinin ne düşüneceğinden çekiniyorlarmış. Tilki ise onların sözlerinden memnun olmuş ve gülümsemiş.
Bilge baykuş olanları dikkatle izliyormuş. Akşam olunca kaplumbağayla birlikte düşünmeye başlamış. Baykuş, “Bir iddia varsa bir kanıt da olmalıdır.” demiş. Kaplumbağa ise, “Yarın hep birlikte bir sınama yapalım.” diye önermiş. Ertesi sabah bütün hayvanlar yeniden kayanın önünde toplanmış.
Baykuş öne çıkarak, “Tilki, bu hazinenin gerçekten burada olduğunu söylüyorsun. Peki bize onun varlığını gösterecek bir kanıt sunabilir misin?” diye sormuş. Tilki biraz şaşırmış ama kendini toparlayarak, “Kanıta gerek yok. Ben söylüyorsam doğrudur.” demiş. Bunun üzerine kaplumbağa, “Bir sözün doğru olması için yalnızca söylenmesi yetmez.” diye cevap vermiş.
Hayvanlar düşünmeye başlamış. Sincap, “Eğer hazine varsa onu koruyan bir iz olmalı.” demiş. Geyik, “Belki çevresinde farklı bir işaret bulunur.” diye eklemiş. Kuşlar kayanın çevresini incelemiş, tavşanlar toprağı araştırmış, sincaplar ağaç dallarını kontrol etmiş. Ancak görünmez hazineye dair en küçük bir iz bile bulamamışlar.
Sonunda baykuş sakin bir sesle konuşmuş: “Bir şeye inanmak güzeldir. Fakat aklımızı kullanmadan inanırsak kolayca yanılabiliriz.” Tilki başını öne eğmiş. Aslında ortada hiçbir hazine yokmuş. Sadece herkesin kendisine hayran olmasını istemiş. Utanarak, “Haklısınız. Böyle bir hazine yoktu. Ben yalnızca dikkat çekmek istedim.” demiş.
Hayvanlar tilkiye kızmak yerine ona önemli bir ders vermiş. Kaplumbağa, “Doğruluk, güvenin temelidir.” demiş. Baykuş da, “Kanıt olmadan ortaya atılan sözler, rüzgârın savurduğu yapraklar gibidir.” diye eklemiş. Tilki hatasını anlamış ve bir daha gerçeği çarpıtmamaya söz vermiş.
O günden sonra ormandaki hayvanlar duydukları her sözü sorgulamayı öğrenmiş. Bir haber duyduklarında önce kanıt aramış, sonra karar vermişler. Böylece hem daha bilge olmuşlar hem de yanlış bilgilerin peşinden gitmemişler.
Bu yüzden derler ki: Kanıtla desteklenmeyen sözlere hemen inanma; aklını kullan, araştır ve gerçeği öğren.
Daha fazla hayvan masalı okumak için hemen tıklayın: Hayvan Masalları
