Yağmurda Islanan Kedi

Yağmur sabahın erken saatlerinde başlamıştı. Önce ince ince çiseledi, sonra gökyüzü sanki kovasını devirmiş gibi bardaktan boşanırcasına yağdı. Ege camdan dışarı bakıyor, damlaların kaldırıma çarpıp minik sıçramalar yapışını izliyordu. Aslında bugün parkta arkadaşlarıyla top oynayacaktı ama bu havada dışarı çıkmak hiç cazip görünmüyordu.

Annesi mutfaktan seslendi: “Ege, ekmek bitmiş. Şemsiyeni alıp fırına gider misin?”

Ege biraz isteksizce montunu giydi. Şemsiyesini açıp apartmandan çıktı. Sokak neredeyse bomboştu. Arabalar su birikintilerinden geçerken “şlapp” diye ses çıkarıyor, rüzgâr yağmur damlalarını sağa sola savuruyordu.

Tam köşeyi dönerken bir ses duydu. Çok hafifti. Sanki birisi “miyav” demişti ama yağmurun sesi arasında kaybolmuş gibiydi. Ege durdu. Kulak kabarttı. Yine o ses…

Bu kez daha dikkatli baktı. Çöp konteynerinin yanında, ıslanmış karton kutuların arasında minik, sırılsıklam bir kedi vardı. Tüyleri yapışmış, bedeni titriyordu. Gözleri kocaman açılmış, korkuyla etrafa bakıyordu.

Ege’nin içi burkuldu. “Zavallı…” diye fısıldadı.

Bir an tereddüt etti. Ya annesi kızarsa? Ya kedi tırmalarsa? Ya hasta ise? Aklından bir sürü soru geçti. Ama o sırada kedi yeniden miyavladı. Bu kez sesi daha çaresizdi.

Ege şemsiyesini kedinin üzerine doğru tuttu. En azından yağmur biraz kesilmişti. Eğilip yumuşak bir sesle konuştu: “Korkma, sana zarar vermem.”

Kedi önce geri çekildi. Ama Ege’nin sesi sakindi. Çantasından çıkardığı atkısını yavaşça kedinin yanına bıraktı. “Bak, bunu altına koyabilirsin.” dedi.

Yağmur şiddetlenince Ege kararını verdi. Montunun önünü açtı, kediyi dikkatlice kucağına aldı ve montunun içine sakladı. Kedi önce kıpırdandı ama sonra Ege’nin sıcaklığına sığınıp sessizleşti. Küçük kalbinin hızlı hızlı attığını hissedebiliyordu.

Fırına gitmek yerine hızla eve döndü.

Annesi kapıyı açtığında Ege’nin montunun içindeki kabarıklığı fark etti. “Ege? Ne oldu?”

Ege biraz çekinerek montunu araladı. Minik kedi başını uzattı.

Annesi önce şaşırdı, sonra yumuşak bir ifadeyle gülümsedi. “Demek yağmurda bir misafir buldun.”

Ege heyecanla olanları anlattı. “Anne, çok üşüyordu. Onu orada bırakamazdım.”

Annesi başını salladı. “Çok merhametli bir davranış yaptın. Ama şimdi ona doğru şekilde yardım etmemiz gerekiyor.”

Birlikte banyoya geçtiler. Annesi bir havlu getirdi. Ege dikkatlice kediyi kurulamaya yardım etti. Kedi önce biraz huzursuzdu ama sıcak havluya sarılınca gözlerini kısarak mırıldanmaya başladı.

Ege o sesi ilk kez bu kadar yakından duyuyordu. “Anne, bak! Mutlu oldu galiba.”

“Evet,” dedi annesi. “Kendini güvende hissediyor.”

Ona küçük bir kutudan geçici bir yuva yaptılar. İçine eski bir battaniye koydular. Annesi bir tabağa biraz süt ve su koydu. Kedi önce kokladı, sonra iştahla içmeye başladı.

Ege’nin içini sıcacık bir mutluluk kapladı. Sabahki can sıkıntısından eser kalmamıştı.

“Anne,” dedi, “onu hep biz mi besleyeceğiz?”

Annesi düşündü. “Önce veterinere götürüp sağlıklı mı bakalım. Sahibi var mı kontrol edelim. Eğer yoksa ona kalıcı bir yuva bulmamız gerekir. Belki biz, belki de güvenilir bir aile.”

Ertesi gün yağmur dinmişti ama hava hâlâ serindi. Ege, annesiyle birlikte kediyi veterinere götürdü. Veteriner minik kedinin sağlıklı olduğunu, sadece biraz üşütmüş olabileceğini söyledi. Boynunda tasma yoktu, çipi de çıkmadı.

“Sanırım sokakta doğmuş.” dedi veteriner.

Eve dönerken Ege düşünceliydi. “Anne, sokakta başka hayvanlar da var mı böyle?”

“Evet,” dedi annesi. “Hepsinin bir hikâyesi var. Bazıları kaybolmuş, bazıları terk edilmiş, bazıları da sokakta doğmuş.”

Ege’nin kalbi sıkıştı. “Hepsini eve alamayız ki…”

“Doğru.” dedi annesi. “Ama hepsine küçük de olsa yardım edebiliriz. Bir kap su koyabiliriz. Artan yemekleri uygun şekilde bırakabiliriz. Onlara zarar vermemeyi öğretebiliriz. Bazen küçük bir iyilik büyük fark yaratır.”

O akşam Ege balkona küçük bir su kabı koydu. Altına da eski bir bez serdi. Sanki dünyayı değiştirmiş gibi gururluydu.

Minik kedi ise birkaç gün içinde iyice toparlandı. Tüyleri kabardı, gözleri parladı. Ege ona “Yağmur” adını verdi.

Bir hafta sonra alt kattaki komşuları Ayşe teyze, küçük kızının uzun zamandır bir kedi istediğini söyledi. Ege önce biraz hüzünlendi. Yağmur’a alışmıştı. Ama annesi diz çöküp gözlerinin içine baktı.

“Merhamet bazen bırakmayı da bilmektir.” dedi. “Onu sevgi dolu bir yuvaya uğurlamak da iyiliktir.”

Ege Yağmur’u son kez kucağına aldı. “Seni yağmurun altından almıştım.” diye fısıldadı. “Ama şimdi güneşli bir evin olacak.”

Yağmur yeni evine giderken mırıldanıyordu. Sanki teşekkür eder gibiydi.

O akşam Ege camdan dışarı baktı. Sokak yine aynı sokaktı. Ama ona farklı görünüyordu. Artık sadece binalar ve arabalar yoktu; yardım bekleyen canlılar, görülmeyi bekleyen küçük kalpler vardı.

Ege annesine sarıldı. “Anne, bugün anladım. Birine yardım edince sadece o değil, ben de mutlu oluyorum.”

Annesi gülümsedi. “İşte merhametin sırrı bu. Sevgi ve şefkat paylaştıkça çoğalır.”

Ege o gece yatağına uzandığında yağmur sesi yoktu. Ama kalbinde yumuşacık bir sıcaklık vardı. Küçücük bir iyiliğin bile dünyayı biraz daha güzel yapabileceğini öğrenmişti. Ve artık biliyordu ki sevgi, en yağmurlu günü bile güneşli bir masala çevirebilirdi.