Keloğlan’ın Sihirli Macunu

Bir varmış, bir yokmuş… Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; develer tellal, pireler berber iken ben anamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken uzak bir memlekette Keloğlan adında yoksul ama zeki bir delikanlı yaşarmış.

Bir gün Keloğlan yolda yürürken ansızın bastıran yağmura yakalanmış. Gök delinmiş gibi yağıyormuş. Keloğlan durmuş, kendi kendine düşünmüş: “Ben şimdi sırılsıklam olursam bu elbiseler kurumaz. Acaba ne yapsam da üstüm başım ıslanmasa?” Biraz kafasını kaşımış, biraz göğe bakmış, sonra gözleri parlamış. “Buldum!” demiş.

Hemen sırtındaki elbiseleri çıkarıp yakındaki büyükçe bir taşın üzerine sermiş. Sonra da kendisi o taşın üstüne oturmuş. Yağmur bardaktan boşanırcasına yağmış ama taşın üstündeki elbiseler, Keloğlan’ın altında kaldığı için bir damla bile su değmemiş. Keloğlan ise sırılsıklam olmuş ama aldırmamış. “Nasıl olsa kururum.” diye geçirmiş içinden.

Yağmur dinince elbiselerini güzelce silkeleyip giymiş, kuru kuru yoluna koyulmuş. Az gitmiş, uz gitmiş; dere tepe düz gitmiş. Karşıdan bir adam geliyormuş. Adamın üstünden sular damlıyor, ayakkabıları şapır şupur ediyormuş. Keloğlan’ın ise üstü başı kupkuruymuş. Adam hayretle sormuş: “Yahu Keloğlan! Bak, ikimiz de aynı yoldayız. Ben sırılsıklam bir hâldeyim, sen ise kupkurusun. Bunun bir sırrı mı var? Eğer bana öğretirsen ben de sana yapışma sihrini öğretirim.”

Keloğlan kurnazca gülümsemiş. “Önce sen öğret.” demiş. “Sonra ben de ıslanmama sihrini öğretirim. Ne de olsa ben de boş değilim.”

Adam, “Peki.” demiş. “Ver elini.” Keloğlan elini uzatmış. Adam birden yüksek sesle, “Macun!” diye bağırmış. O anda Keloğlan’ın eli adamın eline yapışıp kalmış. Ne yaparsa yapsın, elini kurtaramamış. Adam bir süre sonra, “Açıl!” deyince iki el birbirinden ayrılıvermiş.

Keloğlan şaşkın ama dikkatliymiş. “Demek böyle.” diye mırıldanmış. Kendi kendine denemiş: “Macun!” Gerçekten de eli bir dala yapışmış. “Açıl!” deyince eli kurtulmuş. Adam, “Hadi bakalım.” demiş. “Söz sırası sende. Islanmama sihrini öğret bakalım.”

Keloğlan gayet ciddi bir yüzle anlatmış: “Yağmur yağınca elbiselerini çıkarıp bir taşın üstüne koyacaksın. Sen de üstüne oturacaksın. Yağmur geçince de giyip kuru kuru yoluna devam edeceksin.” Adam başını tutmuş. “Vay başıma gelenler! Bunca sözün sonunda söyleyeceğin bu muydu?” diye sitem etmiş ve yoluna devam etmiş. Keloğlan ise içinden kıkırdayarak yoluna devam etmiş.

Meğer Keloğlan’ın gönlünde büyük bir sevda varmış. Eskiden beri padişahın kızına sevdalıymış. Kız da onu severmiş ama padişah, “Fakir oğlana kız verilmez.” diye tuttururmuş. Tam o sırada sarayda düğün hazırlığı varmış. Padişah kızını vezirin oğluyla evlendiriyormuş. Kırk kazan kaynıyor, davullar çalıyor, herkes eğleniyormuş.

Keloğlan fırsatı kaçırmamış, doğruca saraya gitmiş. Gelinle damadın yanına sokulmuş ve ansızın “Macun!” demiş. Bir anda gelinle damat birbirine yapışıp kalmış. Ne ayrılabiliyorlar ne kıpırdayabiliyorlarmış. Odalarından çıkmayınca padişah hizmetçileri göndermiş. Kapıyı açan hizmetçi bir de ne görsün! Gelinle damat birbirine yapışmış kalmış. O sırada Keloğlan kapıdan kafasını uzatıp yine “Macun!” deyivermiş. Bu kez hizmetçi de onlara yapışmış.

Padişah durumu duyunca başka görevliler göndermiş. Ama her gelen Keloğlan’ın “Macun!” sözüyle oraya yapışıp kalmış. Sarayda bir yapış yapış kalabalık oluşmuş. Padişah çaresiz kalmış. “Bu ne iştir? Kim çözecek bu düğümü?” diye feryat etmiş.

Birisi, “Padişahım.” demiş, “Falan köyde bir âlim vardır. Bu işlerden anlar. Onu getirelim.” Askerler gidip âlimi getirmişler. Âlim, heybetle atının üzerinde gelmiş. Ama Keloğlan onu görür görmez “Macun!” diye bağırmış. Adam birden atın semerine yapışmış. Ne inebiliyor ne kurtulabiliyormuş. En sonunda adamı atın semeriyle birlikte aşağı indirmişler. Bu âlim denilen adam kendine fayda sağlayamıyorsa başkasına nasıl sağlasın?

Padişah iyice perişan olmuş. Bir başkası, “Falan yerde bir kadın var, o bu işi çözer.” demiş. Bu kez kadını getirme görevi Keloğlan’a verilmiş. Keloğlan, “Emredersiniz padişahım.” diyerek yola çıkmış. Kadını bulmuş, durumu anlatmış. Birlikte saraya doğru yola koyulmuşlar.

Yolda bir kervana rastlamışlar. Keloğlan dayanamamış: “Macun!” demiş. Bir anda kervancının eli kadının eline yapışmış. Ardından öbürleri de birbirine dolanmış. Çaresiz, hepsi saraya doğru yürümüş. Sarayın önü karmakarışık olmuş. Padişah başını ellerinin arasına almış. O sırada biri, “Bu işin arkasında olsa olsa Keloğlan vardır.” demiş.

Padişah hemen Keloğlan’ı huzuruna çağırtmış:
“Keloğlan, doğru söyle. Bu olanlar senin işin mi?”

Keloğlan dimdik durmuş:
“Evet padişahım, benim işim. Eğer kızınızı bana verirseniz herkesi eski hâline getiririm. Vermezseniz bütün memleketi birbirine yapıştırırım.”

Padişah çaresizmiş. “Söz veriyorum.” demiş. “Kızımı sana vereceğim. Yeter ki bu çile bitsin.”

Keloğlan gülümsemiş ve yüksek sesle, “Açıl!” demiş.

Bir anda herkes birbirinden ayrılmış. Kimin eli nereye yapışmışsa kurtulmuş. Eli kurtulan saraydan kaçıp gitmiş. Saray bir anda boşalmış. Geride yalnız Keloğlan ile padişahın kızı kalmış. Padişah sözünde durmuş. Fakir ama akıllı Keloğlan’a kızını vermiş. Üstelik onu başveziri yapmış. Kırk gün kırk gece düğün yapılmış. Davullar çalmış, şenlikler kurulmuş.

Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine.
Gökten üç elma düşmüş: Biri Keloğlan’ın, biri anlatanın, biri de bu masalı dinleyenlerin başına.

Daha fazla Keloğlan masalı okumak ister misiniz? Öyleyse hemen tıklayın: Keloğlan Masalları