Sıcak bir yaz günüymüş. Eski bir elma ağacının gölgesinde iki yakın arkadaş dinleniyormuş: Biri geceleri ışık saçmasıyla ünlü ateş böceği, diğeri ise uzun sıçrayışlarıyla tanınan çekirge.
Masal bu ya, elma ağacının dallarında görünmez periler yaşarmış. Periler, aşağıdaki iki dostu izleyip kendi aralarında fısıldaşmışlar:
“Ne kadar farklılar ama ne kadar da iyi anlaşıyorlar!”
Meraklı perilerden biri, bu dostluğu sınamak istemiş
“Ne kadar iyi dost olduklarını şimdi anlarız.” demiş.
Derken elma ağacından kocaman, parlak bir elma düşmüş. Elma düşer düşmez ikiye ayrılmış ve içinden bir peri çıkmış. “Uzun zamandır sizi izliyorum.” demiş. “Arkadaşlığınız çok hoşuma gitti. Dostluğunuzu sınamak için size bir hediye sunacağım.”
Bunun üzerine iki arkadaş çok heyecanlanmış.
Peri, iki ayrı yolu gösteren iki hazine haritası uzatmış:
“Yollardan biri kısa ama tehlikeli, diğeri uzun ama güvenli. İsterseniz birlikte gidin, isterseniz ayrı. Kim önce ulaşırsa hazineyi alır, birlikte giderseniz hazineyi bölüşürsünüz.”
Çekirge hiç düşünmeden şöyle demiş:
“Birlikte gidelim. Yalnızca bir harita bize yeter.”
Ateş böceği ışığını parlatıp gülümsemiş:
“Ben geceleri bile yolumu bulurum. Kısa yol bana göre, tek başıma gideceğim.”
Ve kısa yolu seçip arkadaşına veda etmeden yola koyulmuş.
Çekirge ise arkadaşının bu davranışına biraz üzülmüş olsa da uzun yolu seçerek büyük bir kararlılıkla yola çıkmış.
Yol üzerinde ateş böceği, pırıl pırıl parlayan ağır bir kristal bulmuş.
“Bu kesin bana şans getirecek.” demiş ve kristali sırtına almış.
Ama yükü ağırmış; uçuşu yavaşlamış, ışığı titremeye başlamış.
Bir süre sonra yorulup dinlenmek istemiş. Fark etmeden bir örümcek ağının içine konmuş. Uçup kurtulabilirmiş ama kristali bırakmak istememiş. Çırpındıkça ağa daha çok dolanmış. Artık tek başına kurtulmasına imkân yokmuş.
O sırada çekirge, yoldan geçerken uzaklardan arkadaşının örümcek ağına takıldığını fark etmiş. Hiç tereddüt etmeden haritasını bir kenara bırakmış, uzun yolundan sapmış. Yüksek bir yaprağın üzerinden sıçrayarak arkadaşının yanına ulaşmış. Ateş böceği tam umudunu kaybetmişken arkadaşının geldiğini görünce çok mutlu olmuş.
Çekirge güçlü dişleriyle ağları parça parça koparmış. Kristal orada kalmış ama ateş böceği kurtulmuş.
Ateş böceği başını eğerek şöyle demiş:
“Meğer en büyük hazine yük değil, dostlukmuş.”
İki arkadaş, bu kez uzun ama güvenli yola birlikte devam etmişler. Sabırla yürümüşler, paylaşmışlar, birbirlerini kollamışlar.
Sonunda, ışıl ışıl taşlarla dolu gerçek hazineye ulaşmışlar.
Ama ikisi de artık şunu çok iyi biliyormuş: Asıl kazanç, dost olabilmeyi başarmakmış.
Gökten üç elma düşmüş:
Biri anlatanın, biri dinleyenin, biri de ateş böceğiyle çekirgenin.
