Bir varmış, bir yokmuş. Uzak diyarlarda, yemyeşil ağaçların gökyüzüne uzandığı, rengârenk çiçeklerin mis gibi kokular yaydığı büyük bir orman varmış. Bu ormanda kuşlar neşeyle şarkılar söyler, kelebekler çiçekten çiçeğe uçar, sincaplar dallar arasında neşe içinde koşarmış. Dereler berrak akar, rüzgâr yapraklara hafifçe dokunurmuş. Ormanda yaşayan bütün hayvanlar doğayı çok severmiş. Ancak zamanla bazıları yedikleri meyvelerin kabuklarını, kırdıkları dalları ve kullandıkları yaprakları rastgele yere bırakmaya başlamış. Başlangıçta kimse bunun önemli olduğunu düşünmemiş ama gün geçtikçe ormanın güzelliği yavaş yavaş kaybolmaya başlamış.
Bu ormanda yaşayan meraklı bir rakun, her sabah erkenden dolaşmayı çok severmiş. Bir gün yürüyüşe çıktığında dere kenarında biriken çöpleri görünce çok üzülmüş. Rüzgârın sürüklediği yaprakların arasına karışan meyve kabukları ve kırık dallar, güzelim doğanın görüntüsünü bozuyormuş. Rakun kendi kendine, “Bu güzel orman böyle olmamalı. Hepimiz burada yaşıyoruz ve burayı korumak bizim görevimiz.” demiş. Hiç vakit kaybetmeden yere eğilmiş ve gördüğü çöpleri toplamaya başlamış.
O sırada dalların üzerinde duran bir sincap şaşkınlıkla, “Bütün bunları tek başına mı toplayacaksın?” diye sormuş. Rakun gülümseyerek, “Tek başıma başlayabilirim ama birlikte çalışırsak işimiz çok daha kolay olur.” diye cevap vermiş. Sincap bir an düşünmüş, sonra yere inerek rakunun yanına gelmiş. İkisi birlikte kuru dalları ve meyve kabuklarını toplamaya başlamış.
Onları gören tavşan da merakla yaklaşmış. “Siz ne yapıyorsunuz?” diye sormuş. Rakun, “Ormanımızı yeniden temiz ve güzel hâle getiriyoruz. Sen de bize katılmak ister misin?” demiş. Tavşan sevinçle, “Elbette isterim! Temiz bir ormanda yaşamak hepimizin hakkı.” diyerek çalışmaya başlamış. Bir süre sonra kuşlar yere düşen küçük dalları toplamış, kirpi yaprakları düzenlemiş, kaplumbağa ağır ağır ilerleyerek taşların arasına sıkışan çöpleri çıkarmış. Kısa zamanda birçok hayvan el ele vermiş gibi birlikte çalışmaya başlamış.
Gün ilerledikçe ormanın her köşesinde tatlı bir hareketlilik yaşanmış. Kelebekler temizlenen çiçeklerin üzerinde yeniden neşeyle uçuşmuş, arılar mis kokulu çiçeklerden bal toplamaya başlamış. Dere kenarı yeniden berrak görünmüş. Bütün hayvanlar yaptıkları işi keyifle sürdürürken yaşlı bir baykuş yüksek bir dala konmuş ve onları gururla izlemiş. Sonra, “Doğa bize yuva olur. Yuvasını seven herkes onu korur.” demiş. Bu söz, çalışan bütün hayvanların yüreğine dokunmuş.
Ertesi sabah güneş doğduğunda orman eskisinden bile güzel görünüyormuş. Çiçeklerin renkleri daha canlı, ağaçların gölgeleri daha serin, derenin sesi daha huzur vericiymiş. O gün ormanda yaşayan bütün hayvanlar bir araya gelmiş. Rakun, “Bugün temizlediğimiz ormanı yarın yeniden kirletmemeliyiz. Küçük bir dikkatsizlik bile zamanla büyük bir soruna dönüşebilir.” demiş. Hayvanların hepsi başlarını sallayarak onu onaylamış. Sincap, “Bundan sonra yediğimiz hiçbir şeyi yere bırakmayacağım.” demiş. Tavşan ise, “Kirlenmeye başlayan bir yer görürsem hemen temizleyeceğim.” diye söz vermiş.
Aradan günler, haftalar geçmiş. Hayvanlar verdikleri sözü hiç unutmamış. Ormanda düzenli olarak dolaşıyor, kirlenen yerleri birlikte temizliyorlarmış. Küçük yavrular da büyüklerini örnek alıyor, doğaya sevgiyle davranmayı öğreniyormuş. Böylece orman uzun yıllar boyunca temiz, sağlıklı ve yemyeşil kalmış. Oraya yolu düşen herkes bu güzel ormanın neden bu kadar bakımlı olduğunu merak edermiş. Cevabı ise çok basitmiş. Çünkü ormanda yaşayan herkes, doğanın yalnızca kendilerine değil, gelecek nesillere de ait olduğunu biliyormuş.
O günden sonra rakunun başlattığı küçük iyilik, bütün ormanın alışkanlığı hâline gelmiş. Hayvanlar anlamış ki büyük değişimler, tek bir kişinin attığı küçük bir adımla başlayabilirmiş.
