Mert ve küçük kız kardeşi Elif, dedeleriyle birlikte eski bir dağın eteklerinde yaşayan iki meraklı kardeşti. Bir gün evlerinin arkasındaki ahşap kulübeyi temizlerken üstü tozlarla kaplı garip bir bisiklet buldular. Bisikletin gidonunda dönen küçük pervaneler vardı ve tekerleklerinin kenarları altın gibi parlıyordu. Elif şaşkınlıkla, “Bu normal bir bisiklete benzemiyor!” dedi. Mert dikkatlice seleye oturduğu anda bisiklet hafifçe havalanmaya başladı.
İki kardeş korkuyla birbirine baktı ama aynı zamanda çok heyecanlanmışlardı. Gidonun yanında küçük bir pusula ve üzerinde bulut resmi olan kırmızı bir düğme vardı. Mert düğmeye bastığında bisiklet hızla yükselmeye başladı. Elif heyecanla, “Gerçekten uçuyoruz!” diye bağırdı. Rüzgâr saçlarını savururken evler, ağaçlar ve yollar gittikçe küçüldü.
Bisiklet bulutların arasından geçerken etraflarında pamuk gibi beyaz yollar oluştu. Gökyüzü o kadar parlaktı ki kardeşler kendilerini bir rüyanın içinde sandılar. Bir süre sonra uzakta dev bir kale görünmeye başladı. Kale, gri taşlardan yapılmıştı ama kulelerinin etrafında rengârenk ışıklar dönüyordu. Elif hayranlıkla, “Bulutların üstünde gerçekten bir kale varmış!” dedi.
Kaleye yaklaştıklarında büyük kapılar kendiliğinden açıldı. İçeride uzun sakallı, mavi pelerinli yaşlı bir adam onları karşıladı. Adam gülümseyerek, “Hoş geldiniz çocuklar. Ben Gökyüzü Bekçisi’yim.” dedi. Mert şaşkınlıkla, “Buraya nasıl geldik?” diye sordu. Yaşlı adam, uçan bisikletin yalnızca cesur ve iyi kalpli çocukları kaleye getirdiğini anlattı.
Gökyüzü Bekçisi kardeşleri büyük salona götürdü. Salonun tavanında yıldızlar dönüyor, duvarlarda eski haritalar asılı duruyordu. O sırada dışarıdan güçlü bir rüzgâr sesi geldi ve kale hafifçe sallandı. Bekçi üzgün bir sesle, “Gökyüzü Kristali kayboldu. Kristal olmadan kale uzun süre havada kalamaz.” dedi. Elif hemen, “Biz yardım edebiliriz!” diye cevap verdi.
Bekçi onları kalenin arka tarafındaki bulut bahçesine götürdü. Bahçede yürürlerken konuşan kuşlar ve ışıldayan çiçekler gördüler. Küçük gümüş bir kuş yanlarına kondu ve “Kristali kara fırtına devleri aldı!” dedi. Mert cesurca, “O zaman gidip geri almalıyız.” diye konuştu. Elif biraz korksa da ağabeyinin yanında yürümeye devam etti.
İki kardeş uçan bisiklete tekrar bindiler ve kara bulutların olduğu bölgeye doğru ilerlediler. Hava gittikçe kararıyor, rüzgâr daha sert esiyordu. Bir süre sonra devasa siyah kayaların üzerinde yaşayan fırtına devlerini gördüler. Devlerin ortasında parlak mavi Gökyüzü Kristali duruyordu. Elif fısıldayarak, “Kristali almamız lazım ama bizi fark etmemeliler.” dedi.
Mert aklına parlak bir fikir getirdi. Bisikletin üzerindeki pervaneleri hızlıca döndürdü ve güçlü bir rüzgâr oluşturdu. Fırtına devleri gözlerini korumaya çalışırken Elif sessizce ilerleyip kristali aldı. Ancak tam geri dönerken devlerden biri onları gördü. Dev öfkeyle, “Durun küçük insanlar!” diye bağırdı. Kardeşler hızla bisiklete atlayıp bulutların arasına doğru kaçtı.
Devler peşlerinden kara rüzgârlar gönderdi ama uçan bisiklet çok hızlıydı. Mert dikkatlice yön verirken Elif kristali sıkıca tutuyordu. Sonunda kaleye ulaştıklarında Gökyüzü Bekçisi onları kapıda bekliyordu. Bekçi sevinçle, “Başardınız çocuklar!” dedi. Kristal yerine yerleştirilince bütün kale ışıkla parlamaya başladı.
Bulutların üstündeki kale yeniden huzura kavuşmuştu. Gökyüzü Bekçisi kardeşlere teşekkür etmek için onlara küçük altın rozetler verdi. Elif mutlu bir şekilde, “Bu hayatımdaki en güzel maceraydı.” dedi. Mert gülümseyerek, “Belki bir gün tekrar geliriz.” diye cevap verdi. Ardından uçan bisiklet onları yavaşça evlerine geri götürdü.
O günden sonra Mert ve Elif gökyüzüne her baktıklarında bulutların arasında parlayan kaleyi hatırladı. Kimse onların yaşadığı maceraya inanmasa da iki kardeş gerçeği biliyordu. Kulübenin içinde duran uçan bisiklet ise yeni serüvenler için sessizce onları beklemeye devam etti.
Daha fazla 7-8 yaş masalı okumak ister misiniz? Hemen tıklayın: 7-8 Yaş Masalları
