Yaz güneşi çiçek tarlalarının üzerine altın rengi bir örtü gibi serilmişti. Petek evinin içi tatlı bir bal kokusuyla doluydu. Pofuduk Arı o sabah her zamankinden erken uyanmıştı. Kanatlarını yatağında çırpıyor, heyecandan yerinde duramıyordu. Çünkü bugün sıradan bir gün değildi.
Annesi peteğin kapısından seslendi:
“Hazır mısın Pofuduk? Bal Çiçeği Tatil Köyü’ne gidiyoruz.”
Pofuduk’un gözleri kocaman açıldı. Tatil demek; yeni çiçekler, yeni kokular, yeni keşifler demekti. Ama aynı zamanda biraz dinlenmek demekti. Son zamanlarda okul, bal toplama denemeleri ve uçuş çalışmaları onu biraz yormuştu. Belki de gerçekten mola zamanıydı.
Yola çıktıklarında gökyüzü berraktı. Uçtukça manzara değişiyor, çiçekler renk renk sıralanıyordu. Nihayet Bal Çiçeği Tatil Köyü’ne vardıklarında Pofuduk’un ağzı açık kaldı. Göz alabildiğine uzanan lavantalar, papatyalar, gelincikler… Ortada küçük bir su göleti, kenarda dinlenme alanı, çiçekler arasında oyun oynayan minik arılar…
“Burası bal cenneti!” diye fısıldadı Pofuduk.
İlk olarak mor bir lavantaya kondu. Balını tattı. “Bu hafif ve ferah,” dedi. Sonra beyaz bir papatyaya geçti. “Bu daha tatlı.” Kırmızı bir gelinciğe konduğunda yüzünü buruşturdu. “Bu biraz farklı… sanki hafif ekşi.”
Annesi gülümseyerek yanına geldi. “Her çiçek farklıdır Pofuduk. Doğanın güzelliği de burada. Eğer hepsi aynı olsaydı, dünya sıkıcı olurdu.”
Pofuduk düşündü. Gerçekten de her tat ayrı bir sürprizdi. Çeşitlilik doğayı zengin yapıyordu.
Öğleden sonra tatil köyündeki küçük göleti fark etti. Suyun yüzeyi parlıyordu. Bazı böcekler suyun kenarında serinliyordu. Pofuduk heyecanla yaklaştı.
“Ben de yüzebilirim!” dedi cesaretle.
Kanatlarını hızlıca çırptı ama bir anlık dengesizlikle kaydı ve şap diye suya düştü. Kanatları ıslandı, pofuduk tüyleri yapıştı. Çırpınarak bağırdı:
“Ben arıyım, balık değilim, biraz yardım!”
Babası hemen uzanıp onu sudan çıkardı. Kenara oturduğunda önce utandı, sonra kendisi de gülmeye başladı. “Demek ki her şey bana göre değilmiş,” dedi. O gün şunu öğrendi: Eğlenmek güzel ama kendini tanımak daha da önemliydi.
Ertesi sabah yürüyüşe çıktıklarında yerde ezilmiş bir çiçek gördü. Yaprakları kopmuştu. Pofuduk içini bir hüzün kapladı. “Bu çiçek zarar görürse bal da olmaz,” dedi sessizce.
Babası başını salladı. “Doğa bize çok şey verir. Ama biz de onu korumazsak bir gün hiçbir şey kalmaz.”
O an Pofuduk’un içinde bir sorumluluk duygusu doğdu. O günden sonra yere atılmış yaprakları topladı, çiçeklerin üstüne sert konmamaya dikkat etti ve küçük arılara da bunu anlattı. Tatilin güzelliğinin, doğa sağlıklı kaldıkça devam edeceğini anlamıştı.
Son gün en sevdiği çiçeği buldu. Altın sarısı, mis kokulu bir çiçekti. Balı gerçekten eşsizdi. Tam hepsini içecekti ki yanında küçük bir arının çekingen çekingen beklediğini fark etti. Minik arı çiçeğe bakıyor ama yaklaşmaya cesaret edemiyordu.
Pofuduk bir an düşündü. Bu balı tek başına içebilirdi. Ama o zaman sadece kendi mutlu olacaktı. Gülümsedi ve yana çekildi. “Birlikte tadalım mı?” dedi.
Minik arının yüzü aydınlandı. İkisi birlikte balı tattıklarında Pofuduk şaşırdı. Tadı sanki daha da güzelleşmişti. İçini sıcak bir mutluluk kapladı. Paylaşmak, gerçekten de balı daha tatlı yapıyordu.
Akşam dönüş vakti geldiğinde Pofuduk yorgun ama huzurluydu. Dinlenmişti. Gülmüştü. Yeni tatlar keşfetmişti. Hata yapmış, ders çıkarmıştı. Doğayı korumanın önemini anlamış, paylaşmanın değerini öğrenmişti.
Petek evine dönerken gökyüzü turuncuya dönüyordu. Pofuduk kanatlarını yavaşça çırparken mırıldandı: “Tatil sadece eğlenmek değilmiş… biraz durmak, biraz düşünmek, biraz da paylaşmakmış.”
Ve o günden sonra Pofuduk Arı, ne zaman dinlenmeye ihtiyaç duysa doğaya saygıyla yaklaşmayı ve mutluluğu paylaşmayı hiç unutmadı.
Ebeveyn Notu
Bu masal, çocuğunuzla doğayı koruma, paylaşma ve dinlenmenin önemi üzerine konuşmak için güzel bir fırsattır. Okuma sonrası “Pofuduk neden her çiçeğin farklı olduğunu fark etti?”, “Sence paylaşınca neden daha mutlu oldu?”, “Doğayı korumak için biz neler yapabiliriz?” gibi sorular sorarak çocuğunuzun değerler üzerine düşünmesini destekleyebilirsiniz.
